Hoe Joost Nuissl met één lied Broekhuizenvorst op de kaart zette

Nuissl, geboren en getogen Amsterdammer, woonde in de jaren zeventig enkele jaren in Noord-Limburg. Afgelopen dinsdag overleed hij na een kort ziekbed.

Broekhuizenvorst was tien jaar lang zijn thuis, daar streek hij neer voor de liefde. Als Amsterdammer had hij - gewend aan de drukte van de Randstad - weinig moeite om zijn draai te vinden in de luwte van het Noord-Limburgse kerkdorp. "Hij stond langs, achter en midden tussen de mensen", weet Nard Reijnders zich nog te herinneren. Reijnders, net als Nuissl werkzaam in de muziekindustrie, bouwde snel een band met hem op. "Hij deed ook echt zijn best om te integreren in het dorp, hij vond snel en gemakkelijk zijn draai. Joost was een echt mensenmens." De band die de twee in de jaren zeventig opbouwde bloeide niet veel later uit tot een hechte vriendschap. Een band die bleef tot de laatste zucht van Nuissl vorige week. En zelfs daarna nog. "Hij blijft mijn maatje."

Reijnders was in 1974 dirigent van de Vorstel kapel, een blaaskapel die bestond uit leden van de plaatselijke fanfare. Nadat de kapel Nederlands kampioen was geworden troffen Reijnders en Nuissl elkaar aan de bar op de receptie van die kampioen. "We hadden elkaar al vaker gesproken en steeds riepen we dat we samen aan het werk moesten. Dat kreeg op die receptie echt vorm, want Joost was lyrisch over onze kapel." En zo werd de eerste hand gelegd aan iets wat later een succesformule bleek.

"Joost kwam met drie liedjes aan waarvan ik er twee gearrangeerd heb. Eén daarvan was 'Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben'. Toen dat voor het eerst op de lessenaar van de blaaskapel lag hoorde je gelijk dat het goed was", aldus Reijnders. Maar het enige wat in de ogen van Nuissl nog ontbrak was een koor. "Je had in het dorp toen maar één koor, dat was het dameskerkkoor", legt Riet Rutten-Clevis uit. "Ik was toen een jaar of 22, toen we werden gevraagd. Tuurlijk wilden we daar aan mee doen."

"Toen het eenmaal als singeltje werd uitgebracht was iedereen lyrisch. Zelfs Udo Jürgens en ABBA waren enthousiast", herinnert Reijnders zich. De band tussen Nuissl en ABBA ontstond bij een opname van Toppop, een programma van Avro. "ABBA had opnames na ons. In de kantine kwam het gesprek eigenlijk opgang nadat bleek dat wij, met een man of twintig alle tosti's hadden opgegeten. Zo hadden zij dus geen lunch meer", aldus Reijnders die zich het moment lachend herinnert. "Wat wil je? Wij kwamen vanuit Broekhuizenvorst, toen had je nog geen A73. Urenlang in de bus, tuurlijk heb je dan honger."

Dat het succes zo groot zou zijn, had niemand verwacht. "We wilden gewoon muziek maken. En plezier", legt Reijnders uit. En dat plezier maakte ook het dameskoor. "Dat was een geweldige tijd. Met optredens bij de grote Mies Bouwman. Ineens had Nederland het over ons dorp", weet Riet Rutten-Clevis nog. "Het is echt ons lied, het lied van ons dorp." Dat gegeven erkend ook Reijnders. "Als ik ergens in het land zeg dat ik hier woon, duurt het meestal niet lang voordat mensen het liedje beginnen te neuriën."

Voor zijn pensioen werkte Nuissl bijna twintig jaar als directeur van theater De Kleine Komedie in Amsterdam. "Daar was Joost altijd. Hij heeft dat theater echt uit het slop gehaald", weet Reijnders. "Als ik nu mensen spreek die daar toen met hem werkten, is iedereen lyrisch over hoe hij werkte. Hij was er altijd, hielp iedereen die op het podium kwam daar."

Naast hitlijsten in de jaren zeventig bestormde het lied ook met enige regelmaat de Top 2000. Tot 2012, toen op nummer 1730. Daarna keerde het niet meer terug. Tot dit jaar, als het aan Reijnders en Rutten-Clevis ligt. "Het is vijftig jaar geleden dat het nummer uitkwam, het zou mooi zijn als het dit jaar terugkomt in de lijst. Ook om Joost te eren", weet zangeres Riet. "Als je houdt van vrolijke muziek, en je komt uit Noord-Limburg, dan moet je er haast wel op stemmen", vult Reijnders haar aan.

Dinsdag wordt in Amsterdam afscheid genomen van Joost Nuissl. Hij werd 79 jaar.