Voor Janssen betekent de nominatie meer dan alleen een blijk van waardering. De foto die hij instuurde, vertelt een persoonlijk en kwetsbaar verhaal over liefde, verlies en afscheid. Het beeld ontstond in de laatste maanden van het leven van zijn partner Monique, die ongeneeslijk ziek was.
Emotioneel
Monique, geboren in America, wist op een gegeven moment dat haar ziekte niet meer te behandelen was. “Dan begint zo’n proces,” vertelt Janssen. “Je probeert de tijd zo goed mogelijk samen te rekken. Op een dag zaten we aan de keukentafel met een kop thee. Dieren voelen feilloos aan wanneer het niet goed gaat. Dana, onze hond, was voor Monique het allerbelangrijkste: onvoorwaardelijke steun. Die omhelzing tussen hen was zó liefdevol. Dat moment wilde ik vastleggen.”
Hij maakte de foto van buitenaf, door het raam. Daardoor weerspiegelde de tuin in het glas en smolt de binnen- en buitenwereld samen. “Monique zei: ‘Ik hoef nergens meer heen, ik wil gewoon thuis zijn.’ Die gedachte zit in die foto,” zegt Janssen. “Het is een beeld met een dubbele betekenis. Het vertelt alles zonder woorden.”
Wedstrijden
Janssen fotografeert al jaren en doet regelmatig mee aan grote fotowedstrijden. Maar, benadrukt hij, niet zomaar. “Sinds de digitale wereld zo enorm veranderd is, heeft bijna iedereen een camera. Daarom is het belangrijk om selectief te zijn. Ik stuur niet alles in.” De foto die nu in de finale staat, maakt deel uit van een grotere serie die Janssen tijdens Monique's laatste maanden maakte. “Die serie kan ik nog niet naar buiten brengen. Daar zit nog te veel emotie in.”
Impact
Voor Janssen is erkenning mooi, maar niet het belangrijkste. “Het gaat erom dat ik kon laten zien wat er met ons gebeurde. We horen zo vaak over kanker, maar pas wanneer het zó dichtbij komt, begrijp je de impact. Ik wilde delen wat de ziekte met een mens doet en met de mensen eromheen.”
